P R E M I E R A ——- WOYZECK ——- P R E M I E R A

Georg Büchner
„Woyzeck”
Tłumaczenie: Barbara Witek-Swinarska
Reżyseria: Katarzyna Deszcz
Scenografia i kostiumy: Andrzej Sadowski
Muzyka: Olo Walicki
Kierownik produkcji: Ewa Wojciechowska
Asystent reżysera – Mariusz Żarnecki
Premiera 7 marca 2009 w Teatrze Miejskim w Gdyni
Udział biorą:
Woyzeck – Dariusz Siastacz
Maria – Elżbieta Mrozińska
Tamburmajor – Mariusz Żarnecki
Andrzej – Filip Frątczak
Kasia – Małgorzata Talarczyk
Obłąkany Karol – Eugeniusz K. Kujawski
Kapitan – Stefan Iżyłowski
Doktor – Sławomir Lewandowski
Dziewczyna I, kobieta-małpa – Beata Buczek – Żarnecka
Dziewczyna II, kobieta-koń – Olga Barbara Długońska
Małgorzata – Dorota Lulka
Właściciel budy – Leon Krzycki
Nawoływacz, Żyd – Bogdan Smagacki

„Woyzeck” to najsłynniejszy, choć nie dokończony dramat Georga Büchnera (1813-1837), ponadczasowa historia, nie tylko o zazdrości i morderstwie, ale także o godności człowieka, kształcie ludzkiej tożsamości oraz o różnicach w hierarchii społecznej. Büchner zaczął go pisać zainspirowany prawdziwą historią mordu na niewiernej kochance, za który Woyzeck został skazany na śmierć i stracony. Wówczas zdarzenie to wywołało falę dyskusji na temat kary śmierci, a tekst młodego dramaturga był zdecydowanym głosem w tej sprawie. Ubogi i poniewierany przez przełożonych fryzjer garnizonowy Frank Woyzeck podnosi rękę na życie swej ukochanej Marii, po tym, jak ta zdradza go z Tamburmajorem, uosobieniem urody, godności i wysokiej pozycji społecznej. Dziś tekst ten interpretowany jako opowieść o kacie, ofierze i niewinności bądź jako ballada o fryzjerze, który był dobrym człowiekiem, chociaż nie miał żadnej moralności, jest w istocie dramatyczną opowieścią o miłości – wartości najwyższej, jedynej, która nadaje życiu sens. Jest więc bohater bezwzględnym zabójcą czy romantycznym kochankiem…? Osądźcie sami.