A pan skąd jest? Z Witomina?

Allenowskie poczucie humoru nie działa tylko na umarłych. Można się o tym przekonać, oglądając najnowszy spektakl Teatru Miejskiego w Gdyni – jednoaktówkę Woody’ego Allena „Bóg” w reżyserii i scenografii Grzegorza Kempinsky’ego.
(…)Grzegorz Kempinsky potraktował tekst jako partyturę, dodał własne pomysły i co rusz zaskakuje widzów, żongluje konwencjami, błyska dowcipem.

„Bóg” to zabawa w teatr, w której zacierają się granice między fikcją a rzeczywistością. W tym świecie wszystko może się zdarzyć (…) Jak to u Allena, nie mogło zabraknąć seksu, który reprezentuje Doris Levine – Kaszubka z Wejherowa, czyli świetna Monika Babicka (…)

Tymczasem okazuje się, że wszystko jest fikcją (…) Przybywa kobieta z siekierą w plecach, w tej roli czarująca i seksowna Beata Buczek- Żarnecka w minispódniczce. Nie zabraknie Chochoła, który uciekł z „Wesela”, bo nie ma tam Boga. – Nie ma Boga? – No, może jest, ale jakiś smutny! – tłumaczy słomiany Chochoł, którego gra pełen temperamentu, szalejący po scenie Szymon Sędrowski – wielkie brawa (…)

Zapamiętamy też Dorotę Lulkę jako suflerkę – jej niewielka rola to prawdziwa perełeczka. Trudno wymienić wszystkich aktorów, choć powinnam. Niezapomniany duet stworzyli powolny, nieco zgryźliwy Andrzej Redosz i wciąż gdzieś biegnący, pełen ekspresji Bogdan Smagacki.
Świetny zwłaszcza podczas wędrówki do pałacu króla. Szalony, pełen chaosu i niespodzianek jest ten Allenowski świat. Bawi nas przewrotny pełen absurdu humor człowieka oczarowanego, a jednocześnie rozczarowanego teatrem. Ta komedia mistrza gatunku jest trudna do wystawienia na scenie. To żonglerka historią literatury i filozofii, kulturowy miszmasz (…)