W Teatrze Miejskim w Gdyni „Kartoteka” Tadeusza Różewicza. Gasną światła i … zaczyna się kronika filmowa z lat 60., a w niej relacja ze zjazdu ONZ i migawki z … oswajania ssaka zwanego ryjówką, i towarzysz Gomułka. Potem do głosu dochodzą aktorzy. Na scenie wielkie łoże, na nim Bohater. Czasem leży sam, czasem ładują się do niego goście. Koło łóżka przechodzą ludzie; zrodzeni z wyobraźni, wspomnień, zajęci swoimi sprawami. Jeśli już Bohater zwraca ich uwagę, to dlatego że czegoś nie dopatrzył, w czymś zawinił. (…)
Wiesław Komasa stworzył wybitną kreację. To perfekcjonista, oszczędnie stosujący środki wyrazu, ale jednocześnie pełen ekspresji i prawdy. Sztuka Różewicza dopuszcza wielość interpretacji. Autor pisał, że jego „opowiadanie jest próbą złowienia i związania bohatera bez twarzy, bez wieku, bez zawodu”. Myślę, że dzisiaj ten dramat ma szansę na pełniejsze odczytanie niż wtedy, gdy powstał. Bohaterem może być każdy z nas. Po premierze siwowłosy pan powtarzał: – Ta sztuka jest o mnie, o mnie!
Reżyser Piotr Łazarkiewicz zamknął spektakl fragmentem wiersza napisanego przez Różewicza w 1989 roku: „Więc to już/ wszystko mamo?/ tak synku/ to już wszystko/ A więc to, tylko tyle,/ więc to jest całe życie?/ Tak, całe życie.”
Publiczność nagrodziła aktorów długimi brawami. Przedstawienie jest mądre, zaczepne i precyzyjnie zrealizowane. Momentami zabawne. Na pewno nie nudne. Warto wybrać się na „Kartotekę”.
11 stycznia, po spektaklu „Misery”, zapraszamy na spotkanie z udziałem obsady, prowadzone przez Roberta Ziębińskiego, w trakcie którego przyjrzymy się narodzinom jednej z najważniejszych powieści o mrocznej stronie sławy.
Trudno nam dobrać słowa, które będą wystarczające, by móc Go pożegnać. Nie chcemy się żegnać. Chcemy pamiętać. Jego wrażliwość, talent, spokój, uważność, wizjonerstwo, człowieczeństwo.
Trudno uwierzyć, że mija już kolejny rok, jak odszedł od nas Paweł Huelle, przyjaciel teatru, wieloletni kierownik literacki i dramaturg w naszym zespole.